skip to main |
skip to sidebar
"ειμαι πολυ χαρουμενος που μπορεσα να προσφερω κατι".
δεν θυμαμαι τι προσεφερε, αλλά θυμαμαι την εικονα του και τα λογια του.
ΜΕΓΑΛΕΙΟ!
η αφορμη μου δοθηκε απο την Βασιλικη στου αεροζολη.
ευχαριστω συντροφισα!
αγαπη και Αγαπη.
η πρωτη ειναι συναισθημα που δημιουργειται απο το ορμονικο συστημα και πηγαζει απο τα γονιδια μας.
αγαπαμε τον εαυτο μας (ή ετσι νομιζουμε), τους γονεις μας, τα παιδια μας, τον συντροφο μας, τους φιλους μας, τα ζωα, το περιβαλλον, ή τον μουσακα με μελιτζανα.
ειναι αγαπη εγωϊστικη, επιλεκτικη και ταυτιστικη (ταυτιζομαστε με αυτο που αγαπαμε, αναλογως του ποσο το αγαπαμε).
η Αγαπη ειναι εντελως αλλο πραγμα απο την αγαπη.
δεν ειναι συναισθημα, ειναι βιωματικη αντιληψη.
δεν ειναι επιλεκτικη, ουτε εγωιστικη, ουτε ταυτιστικη.
δεν ειναι ουτε καλη ουτε κακη, οπως καθε Φυσικο φαινομενο.
δεν προκαλει συμπονια, οπως η αγαπη.
αυτος που την βιωνει, Αγαπά τα Παντα, αλλά δεν ταυτιζεται με Τιποτα.
και προφανως θα επρεπε να λεω "αυτο" που Αγαπά, γιατι το "αυτος" ενεχει εγωισμο που δεν υπαρχει πλεον, εφοσον υπαρχει Αγαπη.
η Αγαπη ειναι στοιχειο της Φυσης και αυτος που εχει εξαφανισει τον Εγωισμο του και την βιωνει, εχει μετατραπει και αυτος σε στοιχειο της Φυσης.
απο την συναισθηματικα φορτισμενη οπτικη γωνια της αγαπης, η Αγαπη μπορει να φανει στα ανθρωπινα ματια ως "ουδετερη" και "αποστασιοποιημενη".
η κοινωνια μας ειναι δομημενη πολιτικα στις προεκτασεις της αγαπης - οικογενειακη αγαπη, φιλικη αγαπη, ομαδικη αγαπη, πατριωτικη αγαπη, εθνικη αγαπη.
ισσοροπει πανω στις εγωιστικες συναισθηματικες φορτισεις της αγαπης και του αντιθετου της, του μισους.
το διλημμα που τιθεται (κατα την γνωμη μου) σε όποιον περπατα το μονοπατι του οδευοντας προς στην Αγαπη και την πλησιαζει, ειναι το αν θα σπασει το συναισθηματικο δεσιμο της αγαπης του με τον κοσμο και θα επιλεξει να γινει στοιχειο της Φυσης, αποταυτιζομενος απο οικογενεια, φιλους και αγαπημενους.
το οτι κατορθωσε να πλησιαζει την Αγαπη, σημαινει οτι στην πορεια του στην ζωη επεξεργαστηκε την αγαπη και την εξευγενισε, αρα εχει ηδη περιορισει τις εγωιστικες ταυτισεις του στο μινιμουμ.
ειναι ισως το πιο επωδυνο κομματι του μονοπατιου του.
αν αλλαζαμε αντιληψη και θεωρουσαμε το Συμπαν Ενθεο,
αναποσπαστο μερος του Θειου (αποψη των ανιμιστων),
που εξελισεται ταυτοχρονα με την εξελιξη του Θειου και μεσω αυτου και ολων οσων περιεχει,
το Θειον ενδοσκοπει τον εαυτο του,
ή,
αν θεωρουσαμε το Συμπαν Εννοο (η αποψη της μοντερνας φυσικης),
που μεσα απο την αντιληψη ολων των πραγματων απο τα οποια αποτελειται (οργανικα και ανοργανα - ολα εχουν συνειδηση),
εξεταζει τον εαυτο του,
δεν θα ξεπερνουσαμε τα ανθρωπομορφικα μοντελα που απαιτουν απο τον Θεο (γιαχβε, χριστο, αλαχ, βουδα, κουδα) να κρινει, να επεμβαινει, να ανταμοιβει και να τιμωρει?
εμενα μου αρεσουν και οι δυο προσεγγισεις και η σαμανιστικη και η της μοντερνας φυσικης, αφου ουτως ή αλλως το Ενθεο ειναι Εννοο και το Εννοο ειναι Ενθεο.
και οι δυο λενε το ιδιο πραγμα.
και δεν περιμενω απο το Θειον ανταμοιβη ή τιμωρια, αλλά προσπαθω να ρεω με την κινηση του (πεστε το Ταο, πεστε το Φυση, πεστε το συγχρονικοτητα, πεστε το Παντελη)
η φιλοζωια μου δεν ειναι καλωσυνη, αλλά ροη με την Φυση, στην οποια δεν υπαρχει "κακο" παρολη την βια που επικρατει στο ζωικο βασιλειο.
δεν υπαρχει σκοτωνω ζωα για σπορ, δεν υπαρχει βασανιζω ζωα για πλακα.
οταν τα λιονταρια ειναι χορτατα, οι αντιλοπες βοσκουν διπλα τους ανενοχλητες.
γιατι γνωριζουν οτι δεν προκειται να τις σκοτωσουν χορτατα ζωα.
προσπαθεις να φας χωρις να σε φανε.
ο Αρχεγονος Νομος.
ο Απλουστερος Νομος.
με απλα λογια, για το Συμπαν ή για το Θειον, εχουμε την ιδια "αξια" με τα κωλοβακτηρια του εντερου μας.
μεσα απο την συνειδηση του σκυλου και μεσα απο την συνειδηση του μαλακα που τον βασανισε, το Θειον ή το Συμπαν (οπως προτιματε) βιωσε αυτα που βιωσε ο καθενας τους.
προσωπικα δηλωνω με καμαρι, συμπαντικη πορδη!
υπάρχει μια επικήρυξη "ΜΑΓΚΑ" ΦΟΙΤΗΤΗ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΣΚΥΛΟ (σε βιντεο παρακαλω) ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ, και θελω να σας ενημερωσω.
ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ.
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ.
